Casa del Coniglio

Ook aan het huis der knijntjes op het immens grote web. Maar er is vervanging: http://knijntje.wordpress.com/

Tot daar!

Wat is er met de pure eerlijkheid gebeurd? Waarom zijn mensen niet meer vriendelijk tegen elkaar? En waarom oh waarom wordt er toch zoveel gelogen tegenwoordig?

Geniepigheid, leugens, verzwijgen, ontwijken, niet eerlijk zijn… allemaal dingen die de pijn van de waarheid veel erger maken. De waarheid doet al effe geen pijn meer, maar waarom kan die waarheid nooit eens rechtuit van de eerste keer gezegd worden?

Ik vraag me soms af waar het verstand gebleven is.

Soms denk je dat je alles voor elkaar hebt. Een goed diploma, een goed lief, zicht op een goei job, toekomstplannen,…

Soms valt dat allemaal in het water, en voel je je enorm slecht.

En soms krijg je zo een slecht nieuws te horen, dat alle problemen in het niets verdwijnen.

Soms is de wereld niet eerlijk.

Maar soms is er ook hoop, hoop op geluk, hoop op liefde en hoop op wereldvrede *kuch*.

Aan die hoop hou ik mij vast en overleef ik, met de hulp van mijn vrienden en familie.

Het zijn schatjes, die vrienden en familie. Ik zou ze niet meer kunnen missen. Vorig jaar heb ik de mensen die me het meest betekenen eigenlijk te weinig aandacht gegeven, aandacht die ze wel verdienden. Als er iemand is die vindt dat ie te weinig aandacht krijgt, laat mij iets weten. Ik heb nu toch tijd in overvloed tegenwoordig.

Soms loopt het allemaal niet zoals we het zelf zouden willen doen lopen. Soms is dat zelfs niet zo erg.

Ik ben een gelukkig mens, de mensen in mijn naaste omgeving zijn gezond en wel, wat wilt een mens nog meer. Ok soms heb ik het wel eens moeilijk, en kan ik wel bepaalde personen gewoon de nek omwringen, but hey, wie heeft er wel eens niet zo van die momenten.

Ontwijken lijkt vaak een gemakkelijke oplossing. Weglopen van de problemen en ze de rug toekeren. Soms werkt dat, soms ook niet. Vorige week werkte het perfect, vandaag dan weer niet.

Maar hoop doet de zotten in vreugde leven.

Ik zit met een mooi liedje in mijn hoofd…

Hello
I’ve waited here for you
Everlong

…

That’s what they said… Dus is het toch allemaal niet voor niets geweest.

Volgende moment van stress: donderdagavond half 6 op FFW in Leuven.

Geslaagd? Niet geslaagd?

Graadje?

Whaaa nog effe geduld

Het voorbije jaar overheerste de eerste soort, de laatste twee weken toch wel het tweede soort.

Fijn dat wel! Maar nog effe doorbijten en die presentatie afkrijgen!

nog 1 dagje

en het nieuwe leven kan beginnen

*huppelt dartel rond*

Na de examens is nu ook het tweede belangrijke obstakel afgelopen. Ik heb veel bijgeleerd op de dienst, vooral over interacties en het pure gebruik van geneesmiddelen. Veel geleerd, veel gezien, veel in mijn hoofd gestoken en vooral s nachts veel gedroomd erover.

Ergens heb ik nog steeds spijt dat ik geen geneeskunde gedaan heb, maar aan de andere kant zou ik het waarschijnlijk niet van mij kunnen afzetten. En hoe grof dat ook is als een arts dat doet, ze moeten dat doen, of ze houden het echt niet vol. Miserie en geluk in soms 1 kamer tegelijkertijd, heel moeilijk om bij de ene persoon enorm slecht nieuws te vertellen, en dan happy te zijn tegen de persoon die ernaast ligt.

Niet gemakkelijk allemaal, maar zooooo enorm leerrijk.

Gisteren was ik aanwezig op de receptie na de proclamatie van de industrie-apothekerkes Martine en Herbert en nog wat anderen. Niet iedereen kreeg schitterend nieuws, en ik vond dat er veel mensen nog waren met buizen, die toch nog geslaagd waren. Hopelijk zijn ze bij ons volgende week ook wat milder.

Nog 1 obstakel, de thesisverdediging, en dan ben ik er (hopelijk) ook vanaf.

Hoewel ik geen vakantie heb, en dinsdag al begin te werken op mijn vast werk, kijk ik er enorm hard naar uit.

We zien wel wat donderdag geeft. Spanning, dat alleszins.

Nog 5 dagen gasthuisberg en ik ben er vanaf. Heb zelfs nog een dagje verlof die ik mag nemen. Dat zal ws vrijdag ofzo gebeuren, dan kan ik donderdag nog eens hevig uitgaan met vriendjes en vriendinnetjes zonder dat ik daar s anderendaags met enorm klein oogjes zit :). Nog 4 dagen werken, en nog 1 thesisverdediging.

Over mijn examens zouden er zich geen problemen moeten vormen, heb ik in mail vernomen deze week. Goed nieuws is altijd leuk.

Ik voel me een heel stuk lichter ondertussen. Letterlijk en figuurlijk. De stress en gebeurtenissen van de voorbije weken hebben kilo’kes meegenomen. Het mochten er natuurlijk altijd meer zijn, maar ik ben op de goede weg.

De toekomst ziet er goed uit. Met een propere lei beginnen aan een nieuw leven. Terug thuis gaan wonen zal een aanpassing zijn, maar veel langer dan een jaartje of maximum twee zal dat ook niet zijn. Het leuke is wel dat mijn ouders mij volledig steunen daarin, wat ik na het voorbije jaar niet meteen had verwacht van hen.

Die ene ware staat nog niet naast mijn zijde, maar dat komt ooit nog wel. Misschien stond hij al jaren voor mijne neus te triepelen maar zag ik het niet, of misschien kom ik hem pas binnen een aantal jaren tegen, wie zal het zeggen. Eerst en vooral zelf alles op een rijtje zetten, mijn leven op orde brengen, en vooral veel plezier maken.

Maar zoiets plan je niet, dat overkomt je. Ooit, vroeg of laat! En dan maken we het beste ervan.

Nog 5 dagen!

Trauma, al die vekeersaccidenten, zelfmoordpogingen die mislukt zijn, oude dametjes die vallen, nen hondenbeet… ge ziet van alles in dat operatiekwartier. Allemaal heel interessant om mee te maken, maar ge moet denk ik wel ne sterke maag hebben. Ik heb dat, want mag zelfs terugkeren van de chirurg

Veel apothekers kunnen daar allemaal nie tegen en willen dat allemaal nie weten, ik wil wel weten waar ons implantaten ingestoken worden kvond het vandaag alleszins een zeer leerrijke ervaring! voor herhaling vatbaar…

msischien geneeskunde en chirurgie studeren… naaaah nie overdrijven studeren is gedaan! nog anderhalve week, en ik begin te werken… spannend

alles nieuw binnen 2 weken…. kijk er al naar uit

Heb massa’s vrije tijd en geniet er ook van. Een zware last viel maandag van mijn schouders met een geruststellend mailtje dat mijn examens goed waren geweest. Sindsdien maak ik mijn kot leeg, kijk ik voetbal, ga ik uit met mijn goei vriendjes en komen mijn hobbies terug naar boven (piano spelen en boeken lezen)

enfin, enorm veel tijd en toch weer te weinig

morgen weer naar OK, ben weer benieuwd. enige nadeel is dat je zo een lelijk groen pakje moet aandoen

Zo heet dat tegenwoordig. Ze is af, beetje later dan dat ik had gewild, een beetje te nipt op tijd naar mijn goesting maar straks wordt ze ingebonden.

In mijn ogen teveel voor moeten opgeven, spijtig. Nog een laatste effort voor de verdediging en dan hopen dat het niet allemaal voor niets is geweest, hoewel ik dat gevoel nu wel heb.

De adrenaline stroomt nog door mijn lijf, dus pas op want ik bijt. Nog een goei 2 weken en het is gedaan. Het is niet meer zo lang, maar helaas toch nog te lang.

Kapot en moe gestreden, klinkt onnozel, ik weet het maar dit was het zwaarste studeerjaar ooit. Elke dag pakken stress, elke dag enorm opgejaagd en elke dag enorm veel werk dat ik niet gedaan krijg. Hoewel ik elke dag enorm veel bijleer, heeft het ook zijn negatieve kanten.

Nog 2 weken, ik tel af, en dan crash ik volledig, om me weer op te laden om aan een nieuw hoofdstuk in mijn leven te beginnen: het werkleven. Hopelijk krijg ik mijn diploma, zodat ik er meteen aan kan beginnen, dan hoef ik niet teveel na te denken.

Na mijn verdediging van mijn masterproef wil ik dat rotding nooit meer zien. Het heeft teveel gekost.

Het zijn ocharme nog maar 2 weken… maar 2 weken… 2 weken teveel…

edit:

ok ik heb gevloekt, en ik niet alleen, op die masterproef, en het heeft me veel gekost. Maar mss heb  ik er toch niet zo een spijt van. Heb enorm veel bijgeleerd, zowel over het onderwerp, als over het schrijven en het werk erinsteken zelf. Prioriteiten stelt iedereen, en uiteindelijk moet ge voor uw eigen kiezen. 6 (7 met dat misstapje) jaren heb ik hiertoe naar gewerkt, dat laat je niet zomaar schieten. Voor niemand.

het ga je goed en ws tot nooit meer

Traumatologische heelkunde is een zeer visuele afdeling. Externe fixateurs is het minst erge dat je te zien krijgt. Jonge mensen die onrechtvaardig fel toegetakeld zijn door ne zatte chauffeur, oude mensen die beetje licht in hun hoofd zijn en een heup breken, zatlappen die afkickverschijnselen hebben, 25 jarige stoere jongens die wenen gelijk een mietje en waarvan de mama moet blijven slapen s nachts, stoere oostblokkers die de taal niet spreken en op de tanden bijten omdat stoere mannen geen pijn kunnen hebben… en dan zo te vroeg op een beplaat onderbeen gaan staan, waardoor de plaat breekt en ze terug bij ons moeten binnenkomen, openliggende benen van oude mannen omdat hun marcoumar niet goed geregeld stond, plastische chirurgie maar dan eerder de reconstructieve heelkunde waarbij men spreekt over het plaatsen van flappen enzo…

visueel, soms net iets te visueel

infecties, want ongevallen zijn meestal vuil, veel antibiotica, veel pijn, veel thromboseprofylaxe

ik leer veel bij, dat is tof, maar ik denk wel dat ik de goede keuze heb gemaakt door voor Heusden-Zolder te kiezen om te gaan werken…

en nu ga ik nog wat thesissen